سودای دل
سودای تو دارد دل و سودای تو داردسودای نوای خوش از آن نای تو دارد
آن درد که جانانه به جان دلم افتاد
ز اندوه بلایی است که بالای تو دارد
در کوچهء ما کم کن ازآن گام خود آهنگ
چون خار و خسش نیز تمنای تو دارد
امروز جوانی و رفیقان همه گردت
این پیر قلندر غم فردای تو دارد
پرهیز کن از بوالهوسان وین دل من بین
در بند هوس نیست که پروای تو دارد
بسیار خطر رفت به شوریده سرم لیک
باک خطرش نیست که رویای تو دارد
رفتم به خرابات تو را بینم و دیدم
شهریست به خط شوق تماشای تو دارد
درهیمنه درد کشان حسن تو جاری است
هشیار و اگر مست به دل جای تو دارد
سیمین بدنان رشک برانند بر آن خال
و آن خند شکرقند که سیمای تو دارد
مسعود
نگر که یار چه سان آشیانه ویران کرد
ببین که مردم چشمم چگونه گریان کرد
درشتی از سخن ما چو دید راهی شد
چو ماه چهره به ابر فراق پنهان کرد
به خاطرات مکدر نهال مهر برید
تنم چوپیچک بی شاخه سست بنیان کرد
بنالم از سر شب تا به صبح از تقدیر
چرا که ساده دلم را اسیر خوبان کرد
جفای لیلی دوران چه سان کنم انکار
که فاش قصهءمجنون بهرخیابان کرد
مرا جزیرهء آرام بود صحبت دوست
رمید و بحر محیطم اسیر طوفان کرد
شود همان کند آیا به غمزه بحر غمم
به نیل آنچه به یک دم کلیم عمران کرد
شهریور ۱۳۹۰
آن پریچهر کمان آبروی مه پیکر رام،
چشم پر غمزهء خندان لب باریک اندام
جام در دست خرامان به سراغم آمد
گفت بر پیر خراباتی ما باد سلام
ساغری باده به من داد و به نجوایم گفت
جمله می نوش که این است دوای آلام
گفتمش عکس رخت چونکه دراین جام افتاد
جرعه ای نوشم از آن تا شود ایام به کام
چشم شهلای تو بر دختر رز می بینم
چونکه آغاز ره اینست چه باک از فرجام
آهوی عشق که از هر بت صیاد رمید
از کمند سر زلف تو بیفتاد به دام
چه شود آن لب لعلت نگرم لختی چند
هم به گیسوی سیاه تو زنم چنگ مدام
گفت دل هیچ مرنجان و براو خرده مگیر
کار دل خواسته در مذهب ما نیست حرام
هرچه خواهی کن و از عاقبت اندیشه مکن
رند را در همه احوال چنین است مرام
مسعود
نگار من چو به کاشانه باز می آید
غزاله ای است که گردن فراز می آید
خوش آن که یار مرا دیده نور باران کرد
گلم شکفت که آن سرو ناز می آیدخوش است چشم طمع بر بلور دختر رز
چو دوست بی خبر از حرص وآز می آید
گشوده گشت خرد را هزار عقده از آنک
همای بخت منش چاره ساز می آیدتذرو عشق که بی تاب می شد از غم هجر
به شاخ سرو به راز و نیاز می آیدبه پرده رفت چوچشم ازشرنگ دوری دوست
ز شهد وصل به خمخانه باز می آید
چو مشک زلف به با زیگه نسیم رسید
شمیم باد صبا دل نواز می آید
دمی که عارض خندان لب الههء ماه
به چشم زمزم هاجر فراز می آید
صدای بلبل عاشق به بیکرانه رسد
چو با نسیم طرب هم نواز می آید
مسعود
چه شود که من از آن دست تو چای تازه نوشم
چه خوش آنکه در جوار تو به نیشکر بکوشم
تو نباشدت نیازی ، نه به نیشکر نه شکر
که لب شکر فشانت ، بربود عقل و هوشم
تو ز من مپرس جانا، ز چه دم نیاورم بر
که زغمزه ات درافغان بدل و به لب خموشم
به هوای دیدنت تا دل هفت تپه رفتم
بکشان که خوش کشاندی تو زاصفهان به شوشم
ز غم تو دیده تر نیمه شبی به خواب رفتم
به تنت حریر دیدم خود اگر چه خرقه پوشم
چو به خواب دیدم آن روی مه و چه زنخدان
لب چاه خواند در گوش من از لبت سروشم
بفشار نیشکر را و عصاره اش جدا کن
می آن به قرع و انبیق بگیر تا بنوشم
تابستان ۱۳۷۳
او رفت و چشم ها را بر آستان نهاد
بعد از نماز اول در ماه خور داد
ما مانده ایم و حسرت دیدا ر آخرین
کاو پر شتاب رفت و به کس اعتنا نداد
عطرت نسیم سوی که می برد صبحدم ؟
تنپوش لاله بهر چه صد پاره کرد باد؟
در لاله زار غرب شمیم تو می وزد
آتشگه جنوب ز هجر تو شعله زاد
ابرو کمان یار چه زیبا نشانه رفت
مژگان رها نکرده چه خوش برهدف نهاد
دی گفتمش ز باده چه سرمست گشته ای
گفتا که جام باده لبالب ز باده باد
گفتم به کوی میکده کم رو بهوش باش
گفتا که مهر هوش ربا بر دلم فتاد
بار سفر به دوش بهر سوی می گذشت
چون یافت یار خویش بدامانش اوفتاد
ای دل ببند توشه که دیریست عاشقان
با کاروان شدند ز شاگرد و اوستاد
برخیزو سوی میکده شو زآنکه میفروش
می بایدت که بادهء صهبا بدست داد
باشد که یار گوشهء چشمی نشان دهد
تیری ز نرگسش به دلت آشنا کناد
شنیده ام که پیکره ای از لنین در نقطه ای از شهر سیاتل آمریکا برپاست. کنجکاو میشوم ببینم این دشمن شمارهٔ یک بازار آزاد چگونه سر از کشور...
