ماتم

ماتم

در سکوت  مویهء چشمان اشک آلود

ماه در حیرت

گوش استاده بر این غم

در پی تسلیم نا خشنود ساق گل 

بر فرود داس بی رحم گجسته مرگ 

 این بی بوته

 این بی برگ. 




مویهء بنشسته بر اعماق تاب آینه 

                                - در لابلای پردهء  چشمان تر

مهمان نا خوانده است.

با حضورش 

 غنچهء لبخند را دردم

بر لبان دوست خشکانده است.




گر بلوغ رنگ رنگ گل

می نشاند کاکل رنگین کمان عشق  

بر بلور نغمهء مستانهء بلبل

شادی امید می پوشد چرا اکنون لباس تیرهء غم را

 نو عروس وادی امید نومیدانه غمگین است.

زندگی اینست.




خواند این ترجیع  بند آشنا را باد

از زبان لاله های واژگون در کوه

                                  - بر گوش شکاف سنگ:

زندگی اینست.

زندگانی ارتفاعی رو به پایین است.

آری آری 

آشنا را 

زندگی اینست.




مسعود
۱۳۹۴

زندگی چیست؟

 

زندگی  چیست ؟ بازی  تقدیر

با   عزیز  تو  و  قلندر   ما

 

عکس او شورزندگی است ولیک

بود   کوتاه   عمر  تندر  ما 

 

گوئیا  این  ز زندگی  سرشار

خاطرات  تو  در   برابر  ما

 

زیر کوهی ز انده ایم و به کار

ابر و  باد  و مه  سبکسر  ما

 

چرخ  گردون  ز  پا  نمی افتد

همچو دیروز و روز دیگر ما

 

مرگ تلخ، این یقین دیرین سال 

هر چه  آمد  نگشت  باور  ما

 

این  شتر  آشناست  ،  نقل  کنند

خوش نشسته است پشت هردرما

 

صحبت دوست را غنیمت دان 

نیک  گفتاری است  باور  ما

 

عشق می ماند و صدای خوشش 

از ازل ، این  نوشته  بر سر ما

 

دسامبر ۲۰۰۹

برای دوستی که جوانش را ناباورانه از دست داد

سایهء پدر

 

به یاد تابش خورشید

                         - در گذشتهء دور،

و هرم داغ زمین.

به یاد کودکی و آفتاب و جنگ و گریز،

به یاد مامن آرام سایه سار پدر.
 

               * * *
 

دریغ و درد از این گردش همارهء چرخ،

که باز تابش خورشید،

و مرد کوچک دیروز و هرم داغ زمین،

و سایه ای به بلندای کودکی دیگر.

 
 

مسعود - ۱۳۸۱  

 

غزل (۳)

او رفت و  چشم ها  را  بر آستان  نهاد  

                      بعد  از  نماز  اول  در  ماه   خور داد  

ما  مانده ایم  و  حسرت  دیدا ر آخرین

                       کاو پر شتاب رفت و به کس  اعتنا نداد

عطرت نسیم سوی که می برد صبحدم ؟

                       تنپوش لاله  بهر چه صد پاره کرد  باد؟

در  لاله زار  غرب  شمیم  تو  می وزد

                       آتشگه  جنوب  ز  هجر  تو  شعله  زاد

 
ابرو  کمان  یار  چه  زیبا  نشانه  رفت

                     مژگان رها نکرده چه خوش برهدف نهاد

دی گفتمش ز باده چه سرمست گشته ای

                      گفتا   که   جام  باده  لبالب  ز باده   باد

 
گفتم به کوی میکده کم رو بهوش  باش

                      گفتا  که  مهر  هوش  ربا  بر  دلم   فتاد

بار سفر  به دوش  بهر سوی  می گذشت

                     چون  یافت  یار  خویش  بدامانش اوفتاد

ای دل  ببند  توشه  که  دیریست عاشقان

                      با  کاروان  شدند  ز  شاگرد  و   اوستاد

برخیزو سوی میکده شو زآنکه میفروش

                       می بایدت  که  بادهء  صهبا  بدست  داد

باشد  که  یار  گوشهء  چشمی نشان دهد

                      تیری  ز  نرگسش   به  دلت   آشنا  کناد

غزل (۱)

جعد گیسوی تو کز محفل ما رخت ببست

                    رشتهء الفت این طایفه از هم بگسست

ساغر افتاده و می رفته و ساقی پنهان

             مجلس اینگونه ندیده است کس از روزالست

دوش بر دیر خرابات شدم پای به سر

               تا خبر گیرم از آن ماه رخ و نرگس مست

دیدم آن دیر من دل شده را می ماند

                نی ستونیش به جا مانده نه بالا و نه پست

حاجب از پرده گریزان و محبان هر سوی

                همه خاموش و کسی دیده نمی یارد بست

گفتم ای حاجب سرگشته بگو سر درون

            گفت دانی زسراپرده که رفتست وکه هست؟

کس در این جمع به جز خنده مهرش نشنید

          از نمک خورده و نا خورده نمکدان نشکست

ژاژ یک لحظه نخایید و به یک زخم زبان 

              دل بیگانه  مرنجاند و  ز همسایه  نخست  

شکوه ازجور تو چون می کنم ای چرخ فلک

              زهره اشک از رخ پروین بزداید با دست

سخت تلخ است وداع تو ولی ایمن باش

            بی تو یک چند در این دیر نخواهیم نشست

بهجت افزای خیال تو بود فخر زمان

               تا فروغ در حسن تو جهانگیر شده است

نزهت باطن و شمس رخ تو مینویان

               کرده مسعود و مسیحا نفسان باده پرست

آشنا  راست چو محبوب در آن مامن خلد

         در برش گیر که نا دیدمش از سال دو شصت

مسعود - ۱۳۶۸