پرواز

پرواز

آهسته آمدی
وز بام صبر
بر دشت لاله خیره شدی
در سکوت غم

نرگس که در سحرگه غمگین
در خاوران به شبنم ماتم نشست
بر دامن نگاه تو زد چنگ و ماند
تا هاله ای ز پرتو رنگین کمان عشق
بر بوم و بر فشاند

در مهر بینهایت آغوش آشنا
زان بارگه، بلند
وین بوم دودمان
آهسته پر گشودی
آرام، بی صدا و سبکبار
تا اوج آسمان

مسعود
در سوگ مادر خاوران
تیر ماه 1398

ساقی کجاست؟

ساقی کجاست؟

امشب

گیسوی بید

این آبشار نقره که میریزد از بلندی مهتاب

در چشم  زنده رود  چرا

تابی نمی دهد؟

ساقی کجاست؟

کو لحظه های شوخی و مستی؟

در این دراز شب

دیگر چرا دهان صراحی

آوای آشنای شرابی نمی دهد؟


مسعود
1398

رقص موج

رقص موج

ای آشنای دیده دیر آشنای ما

باران که از طراوت آوای مهر تو

رنگین کمان خاطره را

در گام های آخر خورشید بی نفس

شاداب می کند

گو خود ببار.

در این غروب غم

تفتیده خاک فاصله را

سیراب کن

از آبدانه ها

جان مایه های رویش لبخند.

حرفی بزن

در ساحل سکوت غم آلود
در محضر سپید صنوبر

زان سوی خاطره

وان آتش نگاه که از آب دیده تر

چیزی بگو.

باشد که زنده رود

بر تاب پر زبانه آتش

آغوش موج خویش گشاید

در چشم هر کرانه هم امشب

رقصی چنان کناد که شاید.

 مسعود

مرداد ۱۳۹۷

جام خاطره

جام خاطره

آنسوتر از امید

در تنگنای این سر بی باک

در کنج قصر پیر

دهلیز تنگ و تار 

دیوار بس بلند

اصطبل اسبهای فروخفته زیر خاک

جامیم داد دوست

تا

با مستی اش به قاف رهایی سفر کنم.

رندانه بگذرم

از مرز پوچ

آنسوی نا کجا تر بیمرز بوم

با رمز آشنا

با میگسار و ساقی و میخانه سر کنم.

مسعود

آذر ۱۳۹۶

بلوغ شقایق

بلوغ شقایق

دستی ز دور دست

بر گرد آرزو

در همنهاد شادی و غم حلقه می زند

در برق چشم

اندوه نامرادی ها پرسه می زند

با پلک بسته دیدن

بس قصه ها

با گوش دل شنیدن

این راز سر به مهر بلوغ شقایقی است

کان گونه می درخشد در باغ خاطره

می رقصد ایستا

در دولت نسیم

واین گونه می نوازد

با زخمه سکوت

بر ساز مرغزار 

همراه با خموشی آواز آشنا

با خنده های تلخ

بس طعنه در خیال به پیمانه می زند

مسعود 

۱۳۹۶

کودک شادی

کودک شادی

کاروان شب و روز

پایور می گذرد

گرد راهش بسرم میریزد

گام پیوسته و آهنگ درای شتران 

می کند شیفته ام

بر هیاهوی زمان 

رقص سرگشتگی گرد و غبار

آفتاب و نفس باد و زمین 

افت و خیز مهتاب 

جنبش هستی بنیاد جهان 



کودک شادی من 

در سراسیمگی رهگذران 

ساربان را 

         - که عبوس 

شتر گام زمان را به جلو می راند 

گاه می خنداند 

می گشاید گره از آبروی او 

هم ورا 

آشنا با طفلی

سر خوش از بازی گرگم به هوا

کم کمک بر سر بازارچه می رقصاند.

مسعود 

۱۳۷۶ 

محراب خاکستری

محراب خاکستری

خاکستری تر از

محراب ذهن نیست

گر سالها

در خلوتش نماز گزاری

شک نیست

روزی

روزی که دیر نیست

روزی که دور نیست

چیزی از آن

جز سجده های سهو پیاپی

از انحنای خاطر محراب نگذرد.




پر کن پیاله را

بگذار

مدهوش و مست

تا روز رویداد

تقدیر را

با غفلت شلوغ خرابات

آشنا کنیم.




مسعود
خرداد 1396