گمشده

گمشده

کجاست آفتاب 

چرا رخی نمینمایدم 

اگر به راه دور دست کهکشان

شبانه توشه بر گرفت

چو نقطه ای اگر

بر آسمان شب نشست

چرا مرا 

به میهمانی نگاه آشنا نمی برد

چرا به چشمکی

به اوج شادمانگی 

نمی نوازدم

چو نقطه ای چرا

به کهکشان جاودانگی

کنار خود نمی نشاندم

مسعود

مرداد 1398

پرواز

پرواز

آهسته آمدی
وز بام صبر
بر دشت لاله خیره شدی
در سکوت غم

نرگس که در سحرگه غمگین
در خاوران به شبنم ماتم نشست
بر دامن نگاه تو زد چنگ و ماند
تا هاله ای ز پرتو رنگین کمان عشق
بر بوم و بر فشاند

در مهر بینهایت آغوش آشنا
زان بارگه، بلند
وین بوم دودمان
آهسته پر گشودی
آرام، بی صدا و سبکبار
تا اوج آسمان

مسعود
در سوگ مادر خاوران
تیر ماه 1398

ساقی کجاست؟

ساقی کجاست؟

امشب

گیسوی بید

این آبشار نقره که میریزد از بلندی مهتاب

در چشم  زنده رود  چرا

تابی نمی دهد؟

ساقی کجاست؟

کو لحظه های شوخی و مستی؟

در این دراز شب

دیگر چرا دهان صراحی

آوای آشنای شرابی نمی دهد؟


مسعود
1398

رقص موج

رقص موج

ای آشنای دیده دیر آشنای ما

باران که از طراوت آوای مهر تو

رنگین کمان خاطره را

در گام های آخر خورشید بی نفس

شاداب می کند

گو خود ببار.

در این غروب غم

تفتیده خاک فاصله را

سیراب کن

از آبدانه ها

جان مایه های رویش لبخند.

حرفی بزن

در ساحل سکوت غم آلود
در محضر سپید صنوبر

زان سوی خاطره

وان آتش نگاه که از آب دیده تر

چیزی بگو.

باشد که زنده رود

بر تاب پر زبانه آتش

آغوش موج خویش گشاید

در چشم هر کرانه هم امشب

رقصی چنان کناد که شاید.

 مسعود

مرداد ۱۳۹۷

جام خاطره

جام خاطره

آنسوتر از امید

در تنگنای این سر بی باک

در کنج قصر پیر

دهلیز تنگ و تار 

دیوار بس بلند

اصطبل اسبهای فروخفته زیر خاک

جامیم داد دوست

تا

با مستی اش به قاف رهایی سفر کنم.

رندانه بگذرم

از مرز پوچ

آنسوی نا کجا تر بیمرز بوم

با رمز آشنا

با میگسار و ساقی و میخانه سر کنم.

مسعود

آذر ۱۳۹۶

بلوغ شقایق

بلوغ شقایق

دستی ز دور دست

بر گرد آرزو

در همنهاد شادی و غم حلقه می زند

در برق چشم

اندوه نامرادی ها پرسه می زند

با پلک بسته دیدن

بس قصه ها

با گوش دل شنیدن

این راز سر به مهر بلوغ شقایقی است

کان گونه می درخشد در باغ خاطره

می رقصد ایستا

در دولت نسیم

واین گونه می نوازد

با زخمه سکوت

بر ساز مرغزار 

همراه با خموشی آواز آشنا

با خنده های تلخ

بس طعنه در خیال به پیمانه می زند

مسعود 

۱۳۹۶

کودک شادی

کودک شادی

کاروان شب و روز

پایور می گذرد

گرد راهش بسرم میریزد

گام پیوسته و آهنگ درای شتران 

می کند شیفته ام

بر هیاهوی زمان 

رقص سرگشتگی گرد و غبار

آفتاب و نفس باد و زمین 

افت و خیز مهتاب 

جنبش هستی بنیاد جهان 



کودک شادی من 

در سراسیمگی رهگذران 

ساربان را 

         - که عبوس 

شتر گام زمان را به جلو می راند 

گاه می خنداند 

می گشاید گره از آبروی او 

هم ورا 

آشنا با طفلی

سر خوش از بازی گرگم به هوا

کم کمک بر سر بازارچه می رقصاند.

مسعود 

۱۳۷۶