من ترا می شنوم

من ترا می شنوم 

در سکوت غم چل سالگی کودکیت 

و نگاه سردی 

که به جا سیگاری می دوزی 

                                  -در زمستانی سرد، 

در تکاپوی نگاهت

                         -  به تماشای بهار 

یا که در خجلت سرخ پوست سوخته ات 

زیر خورشید تب آلوده ترین تابستان 

من ترا می شنوم.

* * *

غرق در خاطرهء 

راه بستن به صف مورچه ها 

عصر در کنج خرند 

آنزمانی که به هر مورچهء باربری 

که ز انگشت تو بالا می رفت 

خنده سر می دادی،  

در سکوت قلیان 

منتظر مانده سر حاشیهء قالیچه 

در کنار ایوان 

چشم در راه دو صد سیلی باد

به رخ سرخ فروزنده ذغال 

اخگر افشانی آتشگردان،  

در هم آمیزی بوی گل و خاک دو نم باغچه با 

عطر تنباکوی نم خوردهء اصل حکان 

مانده در تارهء فیروزه ای خانم جان،  

عشق پاشیدن آب 

روی میخک ، ناز و تاج خروس 

                                - شمعدانی ، مریم ، اطلسی و شاه پسند 

در صدای وجد دائم حوض  

از سقوط خنک فواره،  

بانگ برداشتن نغمهء جادویی تاج 

در پراکندن احساس بهشت ثانی 

چون ز جی سوی سپاهان می رفت،  

در نی و نای کسایی که چه غوغا می کرد 

آن زمانی که به تحریرش پاسخ می داد،

من ترا می شنوم.

* * *

در نوانخانهء همصحبتی گوش دل و دیدهء جان 

لحظهء هستی سیال مرا 

مانده در بند به حجم صفرخط زمان 

آشنا با صفت  هیچکسم  می ببنی؟

لکنت خستگی خاطره را می شنوی؟

مسعود 

مرداد ١٣٩١

سر و دل

سر  و دل

دلم  به دیدن  دلدار  سنگدل  تنگ  است

                              

                                    دلی که با سر فرزانه بر سر جنگ است

سرم به دل زده پرخاش و نیک می داند

                                  حدیث این دل و دلدار شیشه و سنگ است 

برای دل خم ابروی دوست محراب است 

                                      عجب مدار ورا سجده کند آهنگ است 

اگر چه فاصله ای در میانه نیست ولی 

                                   به بعد عاطفه  گویی هزار فرسنگ است 

چو از دیار وفا گفتمش به خنده سرود 

                               به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است

به طعنه گفت مزن لاف راست کرداری 

                                     گذشت وقت درستی و گاه نیرنگ است 

دل از جهالت و نامردمی پر است بیا 

                                       بپا کنیم جهانی که رسم فرهنگ است 

به اشک خویش چه سان خون سرو بزدایم 

                                    که آب دیدهء عشاق نیز  خونرنگ است 

بیا  که  دست  بر آریم    ز آستین  وفا 

                                 که آشنای به عهد است آنکه  بیرنگ است

سکوت خویش شکن تا سکوت خود شکنم 

                                   به وقت حادثه  فریاد  نا زدن ننگ است 

مسعود 

تیرماه ١٣٩١  

باید از هیچ گذشت

باید از هیچ گذشت

زندگی کوتاه است

بهر افزودن هیچ

صبح تا شب مشتاب

چشم بگشا و به اطراف نگر

آنک آن شاخ اقاقی آنسوی 

جوی آب آنسوتر 

بنشین بر لب جوی 

باز کن سینه بر آن عطر اقاقی

                                     - لختی 

که خرامیده سبکبال

                        -  به آغوش نسیم.  

چشم بر بند و بیاندیش به آن کشتگری  

که گذشته است ز هیچ

که رها کرده غم مزرعه را

                                 - وقت ناهار 

آرمیده است دمی

زیر یک شاخهء تاک. 

  

تا نهد بار غم خستگی خویش زمین

و کند جذب تنش

مهر از مادر خاک. 

  بی خیال از گذر

تند و آسیمه سر رهگذران

و هیاهوی تب مسخرهء

هیچ جستن ها شان.

بالشش کاسهء وارونهء ماست

که زنش بست به مهر

توشه با قرصی نان.

خود رها کرده

                  - چو آورده به دست

رمز خوشبختی را

آشنا را به تن آرامی خود می گوید

باید از هیچ گذشت

زندگی کن تا هست

زندگی کوتاه است.

مسعود

اول تیر ماه ١٣٩١

شوخی آرمانی

                           

چند روز پیش با یکی از دوستان مشغول غذا خوردن بودیم که با یک سوال غیر منتظره مواجه شدیم. این دوست قدیمی ما بی مقدمه پرسید: یعنی ما باید صبح بیاییم سر کار و شب بریم خونه و دوباره بیاییم سر کار و بریم خونه و آخرش هم بمیریم؟ همش همین؟

ما بر اساس سابقهء ذهنی می دانستیم منظور او آرمان گرایی ما بود و اینکه می خواستیم مناسبات اجتماعی - اقتصادی جهان را تغییر دهیم و به قول حافظ "فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم". ولی برای اینکه خنده ای بر لبان او جاری کنیم گفتیم: اگر بخوای میتونیم عصر بریم پارک یک قدمی هم بزنیم. با این جواب ما گره از ابرو گشود و زد زیر خنده. حالا نخند و کی بخند.

این "همش همین" دوست ما و جوابی که به او دادیم ما را یاد "همش همین" دیگری انداخت که سال گذشته اتفاق افتاد و با تعریف کردن آن، دوست ما دیگر حسابی از خنده روده بر شد.

قضیه از این قرار بود که پارسال مرحله مقدماتی یکی از پروژه های ما تمام شده بود و در جلسه ای با کارفرما دستاورد های مرحلهء  مقدماتی را توضیح می دادیم تا در خصوص شروع مرحلهء طراحی تفصیلی مذاکره کنیم.

دکتر گاس، رئیس هیات مذاکره کنندهء کارفرما که از دفتر مرکزیشان در سویس آمده بود و کارشناسان کارفرما همه از او حساب می بردند، یک سوال غیر منتظره از ما کرد. پرسید قبل از اینکه به مرحلهء تفصیلی برسیم ، بفرمائید ببینم شما دویست  هزار دلار از ما گرفته اید که همین دو زونکن مشخصات فنی و نقشه ها را به ما بدهید؟ همش همین؟

اندرو، مدیر پروژهء ما که جا خورده بود، برای اینکه سوال را بی پاسخ نگذاشته باشد گفت: خب...البته... اگر بخواهید میتوانیم نقشه ها را روی سی دی هم به شما بدهیم. این پاسخ به یکباره جلسه را از خنده منفجر کرد.

اینهم عکس من و Brad و Andrew  در رستوران بین راهی در مسیر برگشت از جلسهء "همش همین" با کارفرما.

مسعود
ژوئن ٢٠١٢

لجاج سبزه زاران

لجاج سبزه زاران 

این شتاب  روزگاران  بهر چیست 

                                  تاخت تازی  سواران  بهر چیست 

خود ستیزی با روان و جان خویش 

                                  در دل  پرهیزگاران   بهر چیست 

از چه رو  پیوند  دارد  زور و زر 

                                   زور گفت زرمداران بهر چیست 

کشته  را   بردند  از  ما   بهتران 

                               کشت و زرع کشتکاران بهر چیست 

مرز  را  سرمایه  بی مفهوم  کرد 

                                افت و خیز مرزداران  بهر چیست 

جیره بندی  چون  قبول  خلق  شد 

                               هایهوی  جیره خواران  بهر چیست 

شاه  اگر  بر  خلق  دارد  اتکاء 

                              ترس وی از سر بداران بهر چیست 

گرگ اگر باران فراوان دیده است 

   

                             زوزه اش در باد و باران بهر چیست 

گر  امید  رونق   اوضاع  نیست 

                               کوشش   امیدواران   بهر   چیست 

سبز  در  بند  سیاهی  گر  فتاد 

                             این لجاج از سبزه زاران بهر چیست 

مسعود 

اردیبهشت ١٣٩١

  

خاطرات بیخودی

خاطرات بیخودی 

گر چه گردم همه غوغا ست ولی تنهایم

                                 زود در خود روم  و دیر برون می آ یم 

دارم  اندوختهء  بیخودی  خویش  گران 

                                 بیخودی  در خود  بی خویشتنم  می پایم 

دوستان  ساخته  بر پای  خودم  انگارند 

                                 دشمنان  سوخته  خواهند  ز سر تا  پایم  

گاه  رادی  که کمر  خم نکند  بر افلاک 

                                 گاه  رودی  که   فرودست به گل  آلایم 

بس که ازخویش گذشتیم  فراموش شدیم 

                                گشت پس کوچهء اغماض حریفان جایم

دل  به بند است به کنج  قفس سینه نهان 

                                می زند طبل  که وقتست  که بیرون آیم    

نکنم   پشت   به  ایمان  رفیقان   شباب 

                                ورم   اندیشهء   امروز  و  غم   فردایم

مسعود  

اردیبهشت ١٣٩١

دست علیرضا

دست علیرضا

عباس رفت و سوته دلان در فغان نهاد 

                                  داد از نهاد ریش  به هفت آسمان  نهاد 

دردا  امیر هم  به ره افتاده  در پی اش

                                 دردی به سینه بود یکی هم به جان نهاد

این  رسم  "ارتحال"  ز کار علی   بود

                                  او بود کاین سخن  به لب این و آن نهاد

آندم که با دو پله ز"تی تی" صعود کرد

                                رسمی به پیش هر دوی این دوستان نهاد

در گردو است دست "ماریو" از این خبر

                                 عباس رفت و دست حسن در همان نهاد

دست علیرضا  که به  تقدیر  طعنه  زد

                                  این سرنوشت را به زمین و زمان نهاد

مسعود

۲۹ آوریل 2012