راه نا کجا

راه نا کجا

در ازدحام گم مشو 

که راه این قبیله 

                    - ره به انتها نمی برد. 



مزن به هرج روزمره مرج 

که راه این شتاب

اگر چه آشناست  

                     - راه نا کجاست. 



مسعود
فروردین  ١٣٩٣

سالی دگر گذشت

سالی دگر گذشت 

چنگی به دل نزد 

دل بر روال سابق در دسترس نبود.



دست نیاز خاطر محزون 

کوتاه بود 

از آستین حوصله بیرون نزد 

از باغ رنگ رنگ حیات 

شب بوی دلفریب دل آسودگی نچید 

چشمان آرزو 

در عمق آینه 

گلخنده ای به چهر غم آلودگی ندید

بر آن نخیل 

تنها

گاهی ز آشنا  

آهی ز ژرفنای دل افسردگی رسید. 

مسعود
فروردین ١٣٩٣

آن حیاط

آن حیاط 

آن عطر یاس 

هرگز

راه رواق خاطره را 

                          - گم نمی کند .


موسیقی سکوت 

آهنگ راه رفتن گربه 

بر خشت بام  نیز.




دیشب شبی که ماه 

پاشید  گرد نقره بر اندام یاس پیر 

یک لحظه خیره ماند 

بر آب حوض و ماهی 

ناگاه 

پرتاب کرد سایهء تاریک گربه را 

بر روی آب.

ماهی ز جا پرید 

حوض از هراس واقعه لرزید 

ماه 

بر موج آب 

از شیطنت به قهقهه خندید.

گلهای یاس پیر 

در بازتاب موج 

با خنده آشنا شد و رقصید.




مسعود

اسفند ١٣٩٢

سایه

سایه 

تو  سایهء   وطن  و  آفتاب  گیلانی 

                              غزال  ملک غزل خیز شهریارانی 


به عمق جنگل گیلان خزید کوچک خان 

                           به سایه  سار  تو جنگل خزید پنهانی 


به روشنایی  مهتاب  و آفتاب  فزود 

                            ترا  چو  آینه  در آینه است  نورانی 


به چار سوی تو دیوار بس بلند شکست 

                           طنین شعر تو آن واژه های طوفانی 


که داد این لقبت  پیر پرنیان اندیش؟

                          که   ماه  گنبد  اندیشه ای  و   تابانی 


تو آشنای  مه و مهر و آسمان امید  

                         که  سایه  بر  سر  انبوه   سربدارانی 


مسعود
اسفند ١٣٩٢
به مناسبت سالروز تولد هوشنگ ابتهاج (سایه)

بگو که با منی

 در آسمان ذهن مهر 

سکوت می وزد 

نگاه ها به منتهای دور 

                           - خیره می شود 

و اخم ابروان کوه 

                     - ابر های فاصله 

به خنده وا نمی شود 

کسی حضور خویش را 

                            - اگر چه در حضور او 

به کس عیان  نمی کند.





در این سرای بی کسی 

سکوت قرن های خامشی شکن 

حصار من  

به جان متن 

به بال مهر 

بلغز روی باد 

به آسمان مای  من  

بیا چو دسته دسته مرغ های ما نشان  

بگو گذشت  آن  زمان 

بگو که ما 

           - به من نمی دهد امان 

به صبر چشم من نگر

به آن زبان آشنا  

بگو 

       - بگو که با منی
  


مسعود

اسفند ١٣٩٢

شلغم سر بار است

بیمارم  و کپسولم و قرصم  به کنار است

                                      شلغم سر بار  است

هم سینه و هم حلق و گلو خشک و نزار است

                                       شلغم سر بار است


این سرفه چه می خواهد از این سینهء مفلوک

                                      خارج کند از کوک

نیم دانگ  صدایی که  مرا  دار و ندار است

                                      شلغم سر بار است


سوهان فلز گونه کشد سرفه به  اعصاب

                                       از دست بشد تاب

آنی که بر آوردم از این وضع دمار است

                                      شلغم سر بار است


سر درد و  نفس تنگی و  افزایش عطسه  

                                      مردم من ازین سه 

کارم به فلک داد و به این بخت هوار است 

                                      شلغم سر بار است


این مرتبه  ویروس   مرا  گل پسرم داد

                                       او از پی ام افتاد

هم اوست که عمریست براین گرده سوار است

                                     شلغم سر بار است


زن  غر  زندم   بهر  چه  بیمار   فتادی؟

                                      مغلوبهء   بادی؟

آن لاف جوانی تو شک نیست شعار است

                                   شلغم سر بار است


ما نیز چو هی سرفه و هی عطسه نمودیم

                                    ویروس  گشودیم 

بگرفته عیال ار چه ز ما پا به فرار است

                                  شلغم سر بار است 

مسعود

٢٩ دیماه ١٣٩٢



پی نوشت در پاسخ به پگاه عزیز که بخش نظر ها را به بیتی موزون مزین کرد:

ای دخت  میاندیش  که   پوکیده  مخستیم 

                                 بی رنگ و  رخستیم 

شمس رخ ما را مه خوبان به مدار است 

                                  شلغم سر بار است 

مغز است  و بود  مخزن  اندیشهء بر تر  

                                    از کامپیوتر سر  

در اوج مرض نیزچو ساعت سر کاراست 

                                  شلغم سر بار است 

مسعود

٢بهمن ١٣٩٢

اینهم در پاسخ به نظر عباس عزیز:


از کثرت  کار است که قاطی شده وضعم   

                                    وارفته ام از هم   

برنای قدیم است که اینسان لت و پاراست  

                                  شلغم سر بار است

مسعود

٢بهمن ١٣٩٢

هوای جنگل سبز

هوای جنگل سبز

تو مرد آتش و خونی ، من آن‌ خزانزده برگم

                          تو آن‌  دلیر سواری  ، من  آن‌  پیادهٔ  لنگم

تو از سلالهٔ  موجی ، من  از  قبیلهٔ  برکه

                      تو تک‌ درخت غروری ، من آن‌ گیاهک هرزه‌

تو  تک  سوار امیدی ،  فراز  قلهء  دلها 

                          منم ز راه  فتاده ، ز خیل  پای  به گل ها 

تو در کشاکش  آزادی  و رهایی  انسان 

                           تو در طریقت مردانگی صادق و عصیان 

تو مرد حادثه ای  ای حماسه ساز قویدل 

                          من آنکه قایقش از بحر بر نشسته به ساحل 

بیا و دست من بر زمین نشستهء حیران 

                        بگیرو همره خود خوش ببر به سوی محبان 

اگرچه  قایق بشکسته  دیده ای  به کنارم

                           هوای موج  خروشان  بحر  حادثه دارم 

مبین که سبزیم از دست شد ز چهره و زردم 

                           اگر چه باد خزان بر گرفت و دور فکندم 

هوای  جنگل  سبز  بهار  غافله  دارم

                         چو آشنا  دل  تنگ از حصار فاصله دارم 



مسعود