ما کجاییم!

ما کجاییم!

ای دل ار در ره این قافله گم شد آمال 

بنشین بر لب جوی 

بنگر بر گذر آب زلال 

چونکه نا دیده گرفتی چمش زلف بتان 

دگر از جور بت و نرگس مستانه منال 

ما کجا ! بار غم از نرگس خمار کجا!



ما و اندوه فروپاشی تصویر سراب 

مست و انکار شراب 

صد ملامت که شنیدیم خسی نیست بر آب 

ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجا !



دل به راهی تهی از مأمن  و مأوا  دادیم 

هرم  تابستان را 

روی تنپوش عرق  پوشیدیم 

سیلی سرد زمستان را 

                       - بر گونهء خویش 

بار ها حس کردیم 

نیش صد درد به جان نوشیدیم 

از غم تفرقهء پاک دلان 

وز فروپاشی آزادستان رنجیدیم  

لیک با اینهمه درد و غم  و رنج 

حال ، از صحبت آزاد دلان دلشادیم 

غم  سی سالهء در هجر کجا ، شادی دیدار کجا!



گر چه دل می داند 

نفسش گاه به نجوای انالحق ماند

بانگ یاراست گر آویخته بر بعد  زمان

کز سر سبز به سرخی زبان می خواند   

ما کجا، بانگ کجا، یار سر دار  کجا!



دل ز دست خودی و دوست خود خواسته ریش 

آشنا دشمن و خاطر چه پریش 

چه غم  ار چرخ به آهنگ دگر می چرخد 

در سماعیم به گرد خود و اندیشهء خویش

گر چه این پرسش در ذهن بماند کم و بیش  

چرخ درویش کجا ، گنبد دوار کجا! 



مسعود

خرداد ١٣٩٢

ساز انتخابات

ساز انتخابات

زمان انتخابات است و کس نیست 

                               بداند   رمز  و  راز    انتخابات 


ز شورای  نگهبان   نقل   کردند 

                                عبادت   بین   نماز   انتخابات 


به  چشم  آن  عقاب  تیز چنگال 

                                 کبوتر  نیست   باز   انتخابات 


زوی نقل است حبس و حصر و تبعید 

                                  همی   باشد   نیاز    انتخابات 


"نگهبان" بین  که  باشد  در  تکاپو 

                                 بهم   ریزد   تراز    انتخابات 


چو باشد دست بالا دست بسیار 

                                ببین  دستی   فراز    انتخابات 


به فکر انتصابات است آن کو 

                                که  می نازد  به  ناز انتخابات 


به  استبداد ، مرغ  انتصابات 

                                بود  ارجح  به  غاز انتخابات 


بزن مطرب  به ساز دیگری چنگ 

                             که جانسوز است ساز انتخابات


خوش آن دم کاشنایان بر سرایند 

                              سرود    دلنواز       انتخابات  



مسعود
اردیبهشت ١٣٩٢

کوکب فرقدانی

انده  آسمانیم  ،  هم   شعف   جوانیم

                                  هر دو بهم تنیده چون، کوکب فرقدانیم


خام کند طراواتم ، تلخی طنز عادتم

                                   پرسش دیده را شنو، پاسخ لن ترانیم


گریهء خندان بدنم ، خندهء گرییده تنم

                                 گریهء شوق می جهد، ز آتش جاودانیم

روده به خنده می برم،گرچه غم کسان خورم 

                                 خنده منم گریه منم، وحدت هر دوگانیم


خنده دوای درد من، کس نرسد به گرد من

                                 پوشش گریهء دل از،  سوختن  جوانیم


گریهء  زاینده  منم ،  خندهء  پاینده   منم

                                  این نه منم نه من منم، نمود ذات فانیم 



جامع  اضداد نگر ، رامش  فریاد  نگر

                                 شادم  و ناشادم  اگر ، مظهر اینهمانیم


امرکن ای رفیق جان، تا بزدایم از روان

                          یک دو سه شب برای تو، غصهء این و آنیم



یأس به سینه ار خزد ، باد غم آشنا  وزد

                                یاد  تو  باز  آورد ،  شوخی  اصفهانیم


مسعود

اردیبهشت ١٣٩٢

غمباران

غمباران  

آسمان بار امانت نتوانست کشید 

در گلو بغضش ناگه ترکید 

ای شمایان! ز چه می پرهیزید؟

سر پناه از چه سبب می جویید؟

آسمان شاید ز اندوه شما می خواهد 

سر به آغوش کسی بگذارد 

عقده ء دل بگشاید 

                      - و بگرید امشب 

دستها بگشایید 

بگذارید در آغوش شما 

اشک غمباران ریزد  

                         - و بگرید امشب 

آشنایان زمین! 

آسمان غمگین است 

بگذارید سبکبار بگرید امشب.


مسعود
فروردین ١٣٩٢

محتکر

محتکر 

هر چه می بینم اینجا کالاست 

اطلاعاتم، ذهنم، مغزم ،

سمت و سویی که به خود می بردم جبر زمان،

اختیاری که به آن می بالم،

اینکه چندی به صدا و سیما مشغولم،

یا که می آزارم،

تا حدودی از سیر ،

یا که سیرم دگر از وعدهء پوچ،

یا که گاهی به پر و پای  خودم می پیچم،

چند ساعت سر ایمیل خودم علافم،

یا به رویاهایم،

خود خیال الکی می بافم،

همگی آماری است،

که خریدار نهانی دارد.

شجره نامهء منهم حتی،

زین همه قاعده  مستثنی نیست.

عکسهایم هم در رخنامه،

چند وقتی است که قیمت خورده است.

کلیه ام را که نگو،

آ ، ب ی مثبت،

                    - بازارش داغ.

می خرندش سر ضرب.

از شمایان - در و همسایه - چه پنهان،

گر چه جاندار دو پایم،

                           - انسانم، بشرم،

لیک با اینهمه کالای گران،

کوزه ای شاید پر سیم و زرم.

ور بدانند اغیار،

این فراوانی کالای  تلنبار شده،

چون ندارم در و دکانی،

                             - چرخی، سبدی،

دکه ای، یا که نمایشگاهی،

پشت سر جار زنند،

نیستم کاسب  محبوب خدا،

چون شواهد کافی است،

به یقین حکم کنند

آشنا با غم  نادار اگر  

یک پا محتکرم .



 مسعود

فروردین ١٣٩٢

شب عید

شب عید

شب عید است ، به دست تنگم می گویم 

غم مخور بخت در این سال ترا مهمان بود 

گر چه بنزینم مفتش هم بوده است گران

در عوض ،

نفت خامم که خریدار فراوان دارد. 

 قیمتش هم که خدا تومان است. 

کیک زرد خفن هسته ایم،

سر بار است توی زیرزمین ،

مغز پخت است و به کوری حسود،

بیست و اندی در صد پف کرده است.

***

دست تنگی دارم،

                    - با این حال،

آنچنان دارایم 

که نه تنها بانکم 

کارفرمایم هم

به حقوق سر برج 

عیدی  و پاداشم 

طفلکی محتاج است.

چند ماهی است که از استیصال،

کارپردازی را،

هم امور مالی را بسته است 

پس پریروز هم از خشم شکایت ها،

                                            - از نق هامان،

روی یک پای نشست،

و به یک چشم زدن 

در شرکت را بست.

***

دولت مردمی ام نیز به من مدیون است،

آنچه از نفتم بر سفره مقرر می بود،

خرج مهمانانی 

آنسوی دریا ها 

می کند چونکه ورا 

آبروداری -همچون من- در ذاتش هست.

با خودم می گویم،

راه دوری که نرفته است این پول،

وام قرض الحسنه است این،

                          - اجرش در دو جهان محفوظ است.

***

سفره ای بر پای آینه می اندازم،

سمنو را فاکتور می گیرم،

سیب خاطره از 

کوچه باغ خوش شهرستانک می چینم،

سبزهء گندم را 

از لب پنجره بر می دارم،

می گذارم بغل کاسهء آب،

خانهء ماهی قرمز

                     - که خریدم دیروز.

ماهیم را که به اندازهء یک وعده غذا  می ارزد،

می دهم صبحانه،

خرده نان خشکی،

مانده از نان و پنیر شب قبل.

و به وی می گویم:

آشنا گر چه به بی برگی لیک 

من چه دارایم و این مفت خوران،

چقدر محتاجند.


مسعود

نوروز ١٣٩٢

غمی نیست

غمی نیست 

پا مانده و تن خسته و این راه نه هموار 

درد است به جان همره و همزاد 

در سوز تن از قصهء نا همرهی باد 

وا مانده در این فکر 

تا منزل دستان رها راه کمی نیست 

دل می زند این طعنه به آدم که 

                       - غمی نیست.


مسعود
اسفند ١٣٩١